Oriońska konsekracja

Śluby zakonne

Śluby zakonnePoświęceni Bogu

Na powołanie Boże odpowiadamy złożeniem ślubów zakonnych i zobowiązaniem się do braterskiego współżycia we wspólnocie 30. Przez śluby zobowiązujemy się do zachowania rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i do szczególnej wierności Papieżowi. W ten sposób oddajemy się całkowicie Bogu nade wszystko umiłowanemu, pouczeni Jego dobrocią, którą okazał przede wszystkim w tajemnicy paschalnej Chrystusa. Na tym polega nasza szczególna konsekracja.

Udoskonalenie konsekracji chrztu

Ta konsekracja „sięga głęboko korzeniami w konsekrację chrztu i pełniej ją wyraża”32. Już przez chrzest umarliśmy dla grzechu i zostaliśmy poświęceni Bogu, lecz aby móc otrzymać obfitsze owoce łaski chrztu, zamierzamy przez ślubowanie rad ewangelicznych w Kościele uwolnić się od przeszkód, które mogłyby odwieść nas od żarliwej miłości i poświęcamy się wyłącznie służbie Bogu żyjąc jedynie dla Niego.

Wzniosłość życia konsekrowanego

Żywimy wielki szacunek dla naszego stanu, ponieważ ten stan:

  • naśladuje wierniej i ciągle przedstawia w Kościele tę formę życia, którą obrał sobie Syn Boży przyszedłszy na świat;
  • jest niejako widocznym znakiem, który może i powinien pociągać skutecznie wszystkich członków Kościoła do ochoczego wypełniania powinności powołania chrześcijańskiego;
  • w wyższym stopni daje świadectwo nowemu i wiekuistemu życiu, zyskanemu dzięki odkupieniu Chrystusa, jak wreszcie zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę królestwa niebieskiego;
  • ujawnia w swoisty sposób wyniesienie królestwa Bożego ponad wszystko, co ziemskie, oraz jego najważniejsze potrzeby;
  • ukazuje też wszystkim ludziom przeogromną wielkość potęgi Chrystusa królującego i nieograniczoną moc Ducha Świętego działającego przedziwnie w Kościele.

W Kościele

Przez ślubowanie rad ewangelicznych i przez naszego specjalnego ducha jesteśmy ściślej złączeni z Kościołem i jego tajemnicą. Kościół nie tylko swym zatwierdzeniem podnosi naszą profesję zakonną do godności stanu kanonicznego, ale także przez swą działalność liturgiczną ukazuje ją jako stan poświęcony Jego łaską w każdej rzeczy jedynie Jego chwały, jak przystoi miłującym synom; Bogu. Istotnie, Kościół autorytetem powierzonym mu przez Boga przyjmuje nasze śluby, swą publiczną modlitwą wyprasza dla nas potrzebne łaski i łączy nasze ofiarowanie się Bogu z ofiarą eucharystyczną.

Szczególna konsekracja

Taka konsekracja wymaga:

  • umiłowania Boga z całego serca
  • dążenia do doskonałości w przekonaniu, że to oznacza „oddanie się Bogu na serio”;
  • kształtowania się na wzór Jezusa Chrystusa przez „Mysterium crucis — Misterium krzyża”, tak aby dojść do życia Chrystusem;
  • wzajemnego miłowania się tak, jak Chrystus nas umiłował, przy czym należy pamiętać, że „naszą dewizą jest pokora i miłość”;
  • miłowania „w Bogu miłością bezgraniczną naszych braci najbiedniejszych i najbardziej opuszczonych”.

Specjalne oddanie się Kościołowi

Miłość i oddanie się Kościołowi powinny być dla nas szczególną racją istnienia i credo naszego życia. Dlatego powinniśmy uczestniczyć żywo w życiu Kościoła i poświęcić się całkowitej służbie w jego posłannictwie wśród ubogich. „Tej świętej matce — Kościołowi i jego zwierzchnikowi — Papieżowi oddaliśmy się na śmierć i życie”.

Nasze świadectwo

Życie zakonne jest przedziwnym wyrazem życia Kościoła, dlatego jego zadaniem jest dać światu wspaniałe świadectwo jego świętości:

  • przez wyrzeczenie się świata dajemy świadectwo, że Kościół nie ma tutaj „trwałego miasta”, lecz szuka go w świecie przyszłym (por. Hbr 13, 14);
  • przez ślubowanie czystości ukazujemy, że „Kościół ma Chrystusa jako jedynego swojego Oblubieńca”;
  • przez ślub ubóstwa, że Bóg jest dla Kościoła najwyższą wartością i jedynym koniecznym dobrem;
  • przez ślub posłuszeństwa, że Kościół jest służebnicą Boga, gotową zawsze wypełniać wolę swojego Pana;
  • przez ślub szczególnej wierności Ojcu Świętemu wskazujemy światu, że Papież w Kościele jest ośrodkiem jedności oraz nieomylnym przewodnikiem;
  • przez życie wspólnotowe uwidaczniamy tajemnicę głębokiej więzi, która łączy nas z Chrystusem i z wszystkimi Jego członkami;
  • przez nasz apostolat uobecniamy ludziom na całym świecie Kościół, który posłał Chrystus do głoszenia ewangelii wszystkim, a szczególnie ubogim.